می گوید؛ چه خوب هم می گوید..

پروین دولت آبادی می گوید:

 

 

پروانه ی رنگ رنگ زیبا               باز آمده ای به خانه ی ما

در گوشه ی پنجره نشینی             تا باغ قشنگ را ببینی

 

مهمان قشنگ رنگ رنگم              همبازی کوچک قشنگم

امروز که غنچه های زیبا               لبخند زنند به صورت ما

 

امروز که غنچه های زیبا               لبخند زنند به صورت ما

من می کنم این دریچه را باز        پروانه ی من درآ به پرواز

 

 

 

...................................................................................................

 

بارها و بارها ، روزها و شبها زمزمه اش میکنم..

با آهنگ کودکانه آوازش می خوانم...

تا یادم بماند روزی میآید که تو پروانه ی رنگ رنگ زندگیم، تو مهمان کوچک قشنگ آمده از دلم رو به باغ خواهی نشست و محو تماشای باغ قشنگ خواهی شد.

آن روز شاید تو دیگه همبازی کوچک روزهای امروزم نباشی..

اما آنقدر با خود خواهم خواند این آواز را

تا روزی را که غنچه های زیبا به صورت ما لبخند خواهند زد، از دور بشناسم......

روزی که باید دریچه را باز کنم تا تو به پرواز درآیی..

 

 

 

 

 

 

...................................................................................................................................................................................................

پ.ن. : چشمم به تاریخ امروز که افتاد، باز یادم اومد امروز آخرین سال از دهه ی بیست زندگی ام رو آغاز میکنم..

 

/ 0 نظر / 36 بازدید